"Η κυρία του επάνω ορόφου, κάθε βράδυ στις οκτώ, έπαιζε την «ωδή στη χαρά». Όλες οι νότες μπερδεύονταν, χαρούμενα και μελαγχολικά, με τα δάχτυλα της κυρίας στα πλήκτρα, και «η ωδή στη χαρά» με κατέκλυζε."